Pas op de plaats

Hij – begin dertig, manager van een groot filiaal – valt meteen met de deur in huis. „Ik wil graag twee dingen met je bespreken.”„Prima” zeg ik. „Kom maar door.”

Het eerste is dat hij niet goed tegen kritiek kan. Hij legt uit: „Met mijn medewerkers heb ik altijd prima gesprekken. Ik vind het zelfs fijn als ze vertellen wat ik beter kan doen of waar ze zich aan storen. Maar als ik zo’n gesprek heb met iemand die hoger in de pikorde staat – maakt niet uit wie of hoe hoog in de organisatie – dan trek ik dat niet. Ik ga gelijk in de aanval. Ik heb sinds kort een nieuwe manager. Echt een aardige vent, met goede ideeën, maar ook bij hem ga ik direct in de verdediging. Althans, zo ervaart hij het. Hij wil dat ik dat ga aanpakken, voor hem maar ook voor mezelf.” Ik knik.

„En wat is het tweede dat je wilt bespreken vandaag?” Hij zegt: „De nieuwe manager komt volgende week langs om mijn persoonlijke ontwikkelingsplan te bespreken.” Hij zwijgt. Ik ook.

Dan vervolgt hij: „Ik heb echt heel veel shit op mijn bord gekregen de afgelopen twee jaar. Mensen met problemen werden bij mij gedropt. Ik was echt het re-integratiefiliaal. Het is een groot filiaal, ik heb als beste gedraaid ondanks alles, maar het was topsport, continu.” Ik knik meelevend. „Oe, dat klinkt zwaar.”

Hij knikt en zegt dan: „Eerlijk gezegd is het voor mij wel klaar met dit bedrijf. Er zijn afspraken niet nagekomen, ik moest steeds redden wat er te redden viel… Ik volg nu een studie en het filiaal draait weer redelijk qua personeel. En ik denk steeds vaker: over zes maanden, als mijn studie klaar is, dan wil ik weg.”

Ik check: „Het klinkt alsof je de komende maanden vooral rust wilt, je studie wilt afronden en even geen nieuwe dingen voor jezelf wilt opstarten. Klopt dat?” Hij knikt. „Ja. Maar hij komt volgende week dus ‘om mijn carriere binnen het bedrijf’ te bespreken, en ik wil niet liegen. Tegelijk wil ik ook niet mijn eigen glazen ingooien door te zeggen dat ik wil vertrekken.” 

„Begrijp ik helemaal,” zeg ik. „Wat zou je ervan vinden om te zeggen dat je, na alles wat er de afgelopen twee jaar is gebeurd, juist even rust wilt? Dat je daarom het ontwikkelingsplan tijdelijk in de ijskast wilt zetten, tot volgend jaar september?”

Hij denkt even na. „Dat voelt eigenlijk goed. Dat kan ik zeker aangeven. Zo laat ik alles open.”

Met dat besluit uit de weg blijft het ‘autoriteitsprobleem’ over. We sparren en komen tot de conclusie dat hij dit het best en het snelst kan oppakken bij een klinische (systeem)psycholoog.

Ik geef hem namen van collega’s en alvast wat algemene tools mee voor emotieregulatie.

Deze column is ook verschenen in de Baarnsche Courant van dinsdag 25 november.