• Home
  • Blog
  • Maak je mijn glas weer even vol?

Maak je mijn glas weer even vol?

Geschreven op | Blog
Nicolas Ruiz via Unsplash

Ze zit er helemaal doorheen want alles, maar dan ook echt alles, zit tegen.

Ik vraag belangstellend wat er allemaal tegen zit. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd en ze steekt met ongekend enthousiasme van wal: ze heeft een griepje gehad, geen COVID maar het voelde wel alsof het zo was, vreselijke last had ze gehad en haar man ook. Vaatdoeken voelden ze zich alle twee, en ze sleepten zich door de dag heen. Ik knik meelevend, want ook “gewone” griepen zijn al rot genoeg. Nu was ook zowel de vaatwasser als de tv kapotgegaan, en dat had ze een hoop geld gekost.

En eigenlijk moest hun huis ook geschilderd worden van binnen, maar dat geld was nu op aan de twee apparaten. Bovendien had ze enorme ruzie gehad met haar zus, want die vond dat zij vaker naar hun moeder moest gaan. Die arme ziel van in de 90 had immers geen enkele afleiding nu zo met Corona en dat liet ze haar dochters weten ook. Hun moeder mopperde de hele dag door dat ze zich verveelde en eenzaam was. Zij woonde op slechts 10 minuten rijden terwijl haar zus anderhalf uur bij moeder vandaan woonde. Van haar werd nu verwacht dat ze elke dag langskwam in plaats van zoals het gebruikelijke een keer in de week terwijl haar zus nog steeds ‘maar’ tweewekelijks bleef komen. Want haar zus was nog druk aan het werk en met haar paard, dus zij moest elke dag opdraven als het aan haar zus en moeder lag. Maar ja, zij was ziek geweest en dan ga je toch niet?

Ze moest ook haar man verzorgen die net na haar ziek was geworden. En bovendien, elke dag langsgaan… dat was wel erg vaak want haar moeder was ook niet de gezelligste en gemakkelijkste. Haar zus had totaal geen begrip getoond en vond dat ze, nu ze weer beter was, gewoon elke dag langs moest gaan. Haar moeder en zus vergaten voor het gemak maar dat zij ook twee dagen per week op twee kleinkinderen van anderhalf en drie paste, en dat hakte er echt in. Elke dag dan ook nog bij haar energie slurpende moeder aangaan was dan wat veel gevraagd, vond ik niet?

Ik knik weer meelevend en zeg dat ik best wat dingen herken. “En wat verwacht je van mij?” pols ik voorzichtig. Ze kijkt me ineens stralend aan en zegt “Nou, mijn glas is eigenlijk zowat leeg, het is niet eens meer halfvol, dus ik dacht, jij gooit het glas wel weer even vol voor me.”

Ze zwijgt terwijl ze me afwachtend en vol spanning aankijkt. Hoe zou ze dat gaan doen, zie je haar denken.

Ik denk even na en zeg dan: “Nou, als ik je dit espressoglaasje geef als nieuw glas, dan is je glas waarschijnlijk weer helemaal vol – en overstroomt het zelfs?” Ze kijkt verbouwereerd naar het hele kleine glaasje in mijn hand en knikt dan aarzelend ja.

“Maar je glas is dan wel weer vol, maar het verandert niets aan het feit dat je je nog steeds overspoelt voelt door alles wat er nu op je pad is.”

Ze knikt heftig weer ‘ja’ – dit nieuwe, weliswaar volle, glas verandert er niets aan – ook al is dat waar ze om vroeg.

“Ik leer je liever waar de kraan is, zodat je altijd zelf elk glas bij kan vullen wanneer en tot hoever je dat zelf wilt. Vind je het leuk om samen te gaan ontdekken waar en hoe je jezelf kunt bijtanken?” zeg ik dan. Ze knippert even met haar ogen, bijt op haar lip en zegt dan zachtjes: “Dat wil ik heel graag. Duurt dat lang?” “Nee hoor, ik kan je nu gelijk al wat oefeningen leren” zeg ik geruststellend terug.

Opgewekt gaan we aan de gang. Wat later staat ze weer frisser en fruitiger buiten.

We hebben gewerkt aan het meer afstand nemen van de ruzie met haar zus en hoe ze haar eigen grenzen kan bewaken. Ze gaat de komende twee weken ook een dankbaarheidsdagboekje bijhouden waarin ze elke dag voor het slapen gaan drie dingen opschrijft waar ze die dag dankbaar voor was. Dat leek haar echt moeilijk, want zoveel lichtpuntjes zag ze niet. Dus we hebben samen de eerste keer gedaan, om haar even op weg te helpen.

Vandaag is ze dankbaar dat ze zich weer wat fitter voelt, dat ze vanavond weer met manlief tv kan kijken en ze zuurkool met worst, haar lievelingskostje, gaat eten. Dankbaarheid zit ook in kleine dingetjes – en ook die mogen (juist) opgeschreven en gezien worden.

 

Deze column is ook op vrijdag 12 maart in de Baarnsche Courant Sectie Welzijn gepubliceerd.

Judith Niekel-Sjoerds

Levenslooppsychologe en Coach

Blog Archief:

  • Excelleren

    12 januari 2023
    Hij wil alles perfect doen op het werk en thuis. Maar de laatste tijd loopt het niet meer lekker en is hij gestrest om niets. Laatst was hij zo bo...
  • Je kopje leegmaken voor 2021

    28 september 2022
    Het is weer december, dit jaar is omgevlogen ondanks (of misschien juist wel door) COVID-19. En deze maand is altijd druk, met alle feestdagen en ...
  • "Ik bepaal toch zelf wat mijn kleinkind bij mij mag?!"

    25 september 2022
    Ze spreekt me aan in de supermarkt. Ze weet wie ik ben en wat ik doe. Of ik haar even ergens mee kan helpen, vraagt ze, als ik tenminste een moment...
  • Vakantiep(r)et

    30 september 2022
    Hij kijkt me chagrijnig aan. Ik heb hem net gevraagd hoe zijn vakantie was. “Nou, het was echt (met een snerende stem) geweldig. Ik ben zó bijgeko...
  • Een gewicht(ig) probleem

    09 mei 2022
    Gewicht is voor iedereen eigenlijk wel een probleem, zeker nu ruim 50% van de volwassenen matig of ernstig overgewicht had nog voor Corona! Maar li...
  • Career Story Interview (CSI): Wat is het precies?

    25 oktober 2022
    We maken het allemaal wel een paar keer mee in ons leven. Je belandt op een bepaald (werk)kruispunt in je leven en je weet niet welke afslag je zul...

Wil jij ook lichter leven en werken?

Spreekt wat je tot nu toe hebt gelezen je aan? Bel of mail me dan vooral voor een (uiteraard) gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek.

Ik kijk er naar uit!