Krijskampioen in de trein

 Het is druk in de trein. Het is vakantie en zelfs in de grote intercity van Utrecht naar Den Bosch is het dringen en op elkaar staan in de instap/uitstapruimte.

We proberen allemaal wat afstand te behouden. Maar dat is lastiger dan normaal, met een man met fiets en een moeder met een dubbele kinderwagen met een baby achterin en een kleuter van drie voorin. Ze staat wat moe en gelaten, met twee grotere basisschoolkinderen naast haar, bij de linker uitgangsdeur. Ik sta ingekapseld door anderen bij de rechteruitgang en probeer een boek te lezen op mijn telefoon.

In het begin lukt dit aardig. Dan begint het meisje van ongeveer drie jaar dat voorin de dubbele kinderwagen zit te krijsen. Zo’n stemmetje dat door merg en been gaat. Ik zie om me heen mensen inkrimpen door het geluid. De moeder probeert manmoedig alles om haar dochter af te leiden. Ook de grotere broer bemoeit zich ermee. Dat heeft totaal geen effect: ze gaat alleen maar harder krijsen. Ze geniet van de (negatieve) aandacht.

De passagiers in het gangpad worden onrustig na tien minuten. Het is warm, we staan te dicht op elkaar en we mogen nog twintig minuten. De moeder krijgt verwijtende blikken en je merkt dat mensen iets willen gaan zeggen. Helemaal omdat de baby erachter ineens ook zacht huilgeluidjes gaat maken, aangemoedigd door zijn grotere zus voorin. De paniek straalt nu van de moeder af.

Ik merk dat ook ik me ga irriteren aan het gekrijs. Ik denk: ik kan me of ergeren of gaan proberen de moeder te steunen. Ik kies voor het laatste.

Ik wring me tussen wat mensen door en kijk de moeder aan. „Mag ik iets proberen om je te helpen?” vraag ik zachtjes aan haar, met een knipoog. Ze kijkt me dankbaar aan, en zegt even zachtjes terug: „Graag.”

Ik ga op mijn knieën naast het krijstertje in de wandelwagen zitten. Ze kijkt me wantrouwend aan en krijst ondertussen lustig verder. „Kijk, ik ga je gekrijs opnemen, oké? En dan gaan we er een spelletje mee doen.” Ze kijkt me aarzelend aan, knikt en krijst dapper door. Haar oudere broertje kijkt over mijn schouder geïnteresseerd mee.

Ik neem haar gekrijs één minuut op met een stemvervormer-app en zeg: „Kijk, zo klink jij in het echt.” En speel het af. Ze valt stil, net zoals de hele gang. We horen haar krijsen, zij nu zelf ook. Ik zeg, hard genoeg voor iedereen om te horen: „En nu gaan we ermee spelen.” Ik druk op de optie ‘sneller’ en ‘robot’ en speel dat af. Haar broertje gaat keihard lachen, en de hele trein doet mee.

Het meisje, nog steeds stil, kijkt me aan. Ze baalt — en moet ergens ook al een beetje lachen. „Hoe wil je nu klinken?” vraag ik haar dan, „onderwater, als een spookje of als een bij?” Ze kiest voor onderwater. Het gekrijs klinkt nu echt heel erg gek. Nu lachen we allemaal, zij ook.

Als we kort daarna uitstappen in Den Bosch, staat de app al bij moeder op de telefoon. Iedereen stapt met een glimlach uit de overvolle, warme trein.

Deze column is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 8 juli 2025.