De klap

Zij, eind 40, zit manmoedig de tranen terug te dringen. We hebben elkaar net voor de eerste keer ontmoet. Ik heb mezelf kort voorgesteld en vraag wat ik voor haar mag betekenen.

Ze zucht diep, bijt op haar lip en zegt: “het is een lang verhaal”. Ik zeg rustig terug: “Ik heb alle tijd.” We zijn samen stil.

Dan begint ze te vertellen, eerst aarzelend maar dan komt alles eruit. Hoe hard ze gewerkt heeft om haar werk in de jongerenopvang goed te doen: ze heeft zich via allerlei opleidingen steeds meer gespecialiseerd. En dat was echt heel zwaar legt ze uit.

Ze is op latere leeftijd moeder geworden en elke keer een opleiding volgen en fulltime werken trekt zijn wissel natuurlijk. Niet alleen op haar maar ook op het jonge gezin. En de laatste stap was een master-opleiding waarbij je het geleerde ook gelijk in de praktijk ging toepassen: de kroon voor haar op haar carrière. In het begin ging het goed maar toen ontstond er frictie met haar begeleider. Dat was geen probleem want ze mocht toen bij een andere instelling de opleiding vervolgen.

Door Corona was ze heel moe en heeft ze een dik een jaar studievertraging opgelopen. En nu heeft haar werkgever besloten dat ze moet stoppen met de opleiding, kreeg ze ineens vorige week te horen. Terwijl ze nog maar 2 vakken en de master thesis had hoeven te doen. Ze kijkt me aan en zegt: “Dit is een van de ergste klappen uit mijn leven. Ik voel me zo verdrietig en ik begrijp het gewoon niet.”

We kijken elkaar aan. De pijn straalt uit elke vezel van haar lijf naar me toe. Ik zeg: “Wat een rot situatie en wat moet dit ongelofelijk moeilijk voor je zijn. Geen wonder dat je er doorheen zit.” Ze doet haar ogen dicht en zegt zachtjes: “Dank je. Dat is heel fijn voor mij om te horen.”

Het zit in haar bloed – het zorgen en het helpen verlichten van de pijn bij anderen. Maar wie verlicht haar pijn nu? Zij die altijd geeft en de extra mijl gaat is nu zelf in nood. De rek is eruit en het licht in de tunnel is bijna niet meer te zien.

Het belangrijkste voor haar geeft ze aan is dat ze de balans weer snel terugvindt tussen werk en privé. Dat is de afgelopen jaren te veel door de studie in het slop geraakt.

Het allemaal vertellen maakt haar hoofd al leger – het open kunnen delen van haar enorme verdriet en pijn maakt het al lichter.

Dat is de eerste stap die we samen zetten om de klap dragelijker te maken.

Deze column is ook gepubliceerd op 30 juli in de Baarnsche Courant.