De klager

Hij is ‘gestuurd’ door zijn leidinggevende en HR zegt hij, me opstandig aankijkend. “Maar er is niets mis met me, hoor. Ik heb geen psycholoog nodig, dat zij nou de hele tijd zo moeilijk doen is niet mijn probleem. Het gaat goed vind ik zelf. Op het werk vinden ze me snel aangebrand en negatief en kortaf. Maar ze leggen echt op elke slak zout.” Hij zucht geïrriteerd, slaat zijn armen over elkaar en zwijgt.

Dit is een typische uiting van een “klager”: dat is iemand die een probleem ervaart maar de schuld bij anderen legt. Naar zijn mening heeft hij geen aandeel in het probleem en dus ook niet in de oplossing. Aan mij is het dan om te kijken om ik hem kan helpen bij het veranderen van de kritiek op hem in wensen die hij zelf heeft. En waar we dan aan kunnen gaan werken.

Ik lach hem toe en zeg: “Ik denk ook echt niet dat er iets mis is met je hoor. (Ik zie hem uitademen en iets meer ontspannen.) En heel fijn te horen dat het goed gaat. Zie mij dan ook niet als psycholoog maar als sparringpartner nu je hier toch bent? Wil je ergens anders over sparren misschien?” Hij is even stil, denkt na en zegt dan “Nou, ik zit nu 10 jaar bij dit bedrijf en misschien wil ik wel weer iets anders gaan doen. Ik merk dat ik me verveel, het is elke keer min of meer hetzelfde. Maar ik kom er niet toe om stappen hiervoor te zetten. Hoe kom ik erachter wat ik wil, wat past bij me? En ik heb nu een vast contract, goed inkomen en een auto van de zaak. Zie dat maar weer eens terug te krijgen.”

Hij is even stil. “En, ik heb ook mijn gezin natuurlijk, waar ik aan moet denken. Straks kom ik niet door mijn proeftijd of wordt mijn contract bij een ander bedrijf niet verlengd. Dat gebeurt, weet je. Mijn zwager is dat overkomen en die zit nu mooi met de gebakken peren. Mijn vrouw werkt 2 dagen in een winkel maar daar kun je niet 2 kinderen van naar school sturen.”

Ik kijk hem warm aan en zeg: “Daar zeg je hele goede dingen en goed dat je daar zo serieus over nadenkt. Zullen we gewoon nu eens samen gaan kijken of we helderder kunnen krijgen voor je wat je graag zou willen of veranderen op werkgebied. En misschien kan dat wel binnen het huidige bedrijf. Je weet maar nooit.” Hij kijkt me verrast aan, bijt op zijn lip en zegt dan: “Dat zou ik wel fijn vinden, om daar even samen over te sparren.”

We komen erachter dat hij eigenlijk heel graag meer de boer op wil. Door zijn promotie zit hij nu veel meer op kantoor en voelt hij zich opgesloten en gestrest. We spreken af dat hij als eerste stap eens kritisch naar zijn agenda gaat kijken en bewust meer “uitstapjes” naar cliënten gaat inplannen. Kijken of dat al scheelt voor hem en de stress en irritaties reduceert.

Blij neemt hij afscheid.

Deze column is ook in iets kortere vorm gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 15 juli 2024.