Miss Perfect

Ze loopt er hard tegenaan dat wat ze doet, in haar eigen ogen nooit goed genoeg is. Ze vertelt dat ze voor elke toets die ze maakt uren studeert. Ze wil echt alles gelezen hebben en de opgaven zeker twee keer gedaan hebben. Want stel je voor dat je daar nét een vraag over krijgt en je het dan niet weet – doodzonde en dat zal haar niet gebeuren!

Dus ze was erg druk met de opleiding maar ze merkte dat haar sociale leven daar toch redelijk onder ging lijden. En dat vond ze ook jammer, zeker nu er weer allerlei activiteiten georganiseerd worden. “Dus” zegt ze, me vorsend aankijkend, “kun je me daarbij helpen?”

Ik ben even stil en zeg dan langzaam: “Perfect is goed, maar goed is beter.”

Ze laat het even op zich inwerken. “Kweenie hoor” zegt ze dan, aarzelend.

Ik knik begrijpend, want dat is een vreemde gedachte voor haar en dan gaan automatisch de hakken in de sloot. Zo werkt ons verstand nu eenmaal: wat de boer niet kent, dat vreet ie niet enzo, en dan gaan gelijk alarmbellen af.

Zo ook bij haar als ik nieuwsgierig vraag welke gedachten de quote bij haar oproept. Ze is wat verrast door de vraag en zegt dan “Nou, dat dat stom is en niet slim want als je geen goede cijfers haalt word je nergens aangenomen. En dan krijg ik nooit een leuke baan en wordt het nooit wat met mij en….”

“Ho, stop” roep ik lachend, “jouw verstand vindt mijn suggestie duidelijk niets. Mag ik het toch verduidelijken met een voorbeeld?” Ze knikt.

“Stel, je beste vriendin moet leren voor een toets en ze kan met drie uur leren een 7 of een 8 halen en met zeven uur studeren een 9. Met de drie uur leren heeft ze ook nog tijd om wat gezelligs te doen of te sporten. Wat adviseer je haar dan?” vraag ik. “Ja”, zegt ze meteen, “duh, dat ze voor die 7 of 8 moet gaan natuurlijk!”

“Ah” zeg ik, “dat is heel goed advies! Waarom volg je dat voor jezelf niet op?” Ze valt stil en zegt dan, “Dat mag ik van mezelf niet op de een of andere manier.”

“De gedachte dat je alleen maar 10-en mag halen, slaat eigenlijk nergens op. Vergaat de wereld als je een 8 haalt, verstoten je ouders dan?” vraag ik, provocerend. Ze zegt grijnzend “Die zouden alleen maar juichen denk ik. Die worden zo moe van mijn gestress om hoge cijfers.”

We gaan daarom aan de gang met wat een gedachte nu precies is, hoe (on)waar die kunnen zijn en aan welke gedachten je beter wél of juist géén aandacht kan besteden. Als thuiswerk gaat ze een werkstuk nog maar 1 keer tegenlezen. Dat scheelt vier uur – tijd waarin ze nu iets leuks gaat doen. 

Deze column is ook in iets kortere vorm gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 12 augustus 2024.