Doe je het nou wel of niet?

Ze heeft vier maanden geleden besloten om haar vriend te verlaten. Hij is in de praktijk niet de vader en niet de partner die ze graag zou willen vertelt ze. Hij gamet, hij drinkt, hij zit op zijn luie kont en doet verder niets – alleen werken, met tegenzin.

Daar heeft ze niet voor getekend vertelt ze, dit is niet wat ze hadden afgesproken toen ze beide kinderen wilden. Zij werkt óók, zorgt bijna alleen voor de twee kinderen en doet het huishouden - ze heeft amper tijd voor zichzelf. Ze is daarom alleen een week op vakantie gegaan terwijl hij voor de kids zorgde. “Ofwel”, zegt ze, “hij dumpte ze bij oma na het weekend want dat weekend alleen met de kinderen had hem doen inzien dat hij nóg een paar dagen niet trok. Dat doe ik wel elke dag zowat, hè?!”

De wandelvakantie en zijn klagende appjes hadden haar doen inzien dat ze weg wilde – ook al voelt ze zich heel schuldig naar de kinderen toe. Maar ze gaf nu zoveel van zichzelf weg dat het dieptepunt, en eindpunt, voor haar echt was bereikt. Dit was ook niet goed voor de kinderen. Toen ze het hem vertelde was hij boos geworden, heel boos.

Hij had eerst gedacht dat ze niet serieus was en had dingen geroepen als ‘ze was (weer) aan het zeuren, financieel kunnen we helemaal niet scheiden, niemand zou haar willen….’ Daar was ze onzeker door geraakt maar ze had zich niet laten weerhouden. Ze wilde graag een mediator die hen kon helpen met zo min mogelijk gedoe te scheiden. Hij ondernam geen actie, ook al zei hij van wel, dus had ze gewoon de knoop doorgehakt en zelf eentje gekozen. Dat loopt nu. Ze wonen nog wel met zijn 4-en in 1 huis.

Ze loopt er nu tegenaan dat als er dingen geregeld moeten worden, bijvoorbeeld de kinderen naar zwemles brengen, dat hij constant ‘flauw’ doet. Hij zegt dan ‘ik zal kijken of het mij lukt’ en laat niets meer horen. Dit gebeurt echt heel vaak, en op het laatste moment kan hij dan toch maar zij zit dus in de stress. Dat frustreert haar zo. Heb ik een tip voor haar?

Ik zeg dat ik graag meedenk en opper: “Als hij nou weer zegt ‘ik zal eens in mijn agenda kijken’ en jij geeft als antwoord: ‘Fijn, als ik niets hoor vandaag ga ik ervanuit dat jij het gewoon doet.’ Dus het koppelen aan een deadline voor zijn antwoord? En dan loslaten? Hij regelt het dan ook maar?” Ze zegt, me verrast aankijkend: “Hmm, ik ben benieuwd of dat beter werkt.” “Kijk wat het je brengt” zeg ik.

Ze appt me 1 dag later dat ‘hij me morgen laat weten of vrijdagmiddag naar zwemles gaat lukken want dat vandaag zijn baas er niet is. We zijn in ieder geval beter aan het communiceren.’ Ik app een ‘duimpje’ terug.

Deze column is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 5 november 2024.