Bijkom-dag

Ze heeft een hele nare jeugd gehad: haar vader wilde geen kinderen, en al helemaal geen meisjes. Hij liet dat duidelijk blijken nadat zij ‘onverwachts’ toch geboren was. Wat ze ook deed, het was nooit goed. Had ze een 8 of 9 gehaald op school, dan werd er gevraagd waarom het geen 10 was. Werd ze tweede bij atletiek, dan was het ‘waarom heb je niet harder gelopen, blij dat ik niet ben komen kijken, wat een afgang weer.’

Toen haar broertje zes jaar later werd geboren, was het anders. Hij was wel welkom, maar ja, het is wel een kloon van haar vader geworden vertelt ze. Het heeft zijn impact gehad op haar en op haar zelfverzekerdheid, het er wél mogen zijn en het ‘goed genoeg’ doen. Daar heeft ze lang en hard aan gewerkt in het verleden.

Ze is nu twee keer bij me geweest voor werkstress. Er is van alles gaande op het werk en ze wil niet weer een burn-out krijgen, zoals acht jaar geleden. Ze had gisteren een ‘kantoordag’ en die was (eindelijk) goed gegaan. Ze vertelt over haar vele afspraken met klanten en de twee interne vergaderingen. Ze had zelfs nog energie thuis gehad om te koken – haar vriend had verbaasd gezegd dat hij dat wel heel knap vond van haar. Ik knik haar blij toe en zeg dat ik het van harte eens ben met hem.

Ze zucht en zegt gefrustreerd: “Maar vandaag heb ik veel minder energie weer. En gisteren ging het juist goed en nu kukel ik weer terug en moet ik echt even rustiger aan doen.” Ik kijk haar aan en zeg: “Als ik hoor wat jij gisteren allemaal gedaan had, zou ik het vandaag ook rustiger aan moeten doen hoor. Dat heeft iedereen. Als ik bijvoorbeeld gewerkt heb moet ik de dag erna ook niet te veel dingen doen. Dat trek ik ook niet.”

Het is stil terwijl ze me met grote ogen aankijkt. “Heb jij dat ook dan, het ligt niet aan mijn burn-out of aan mij?” vraagt ze verbaasd. Ik lach haar warm toe en zeg “Iedereen heeft van die ‘bijkom-dagen’. We hebben allemaal maar beperkt energie op een dag en als je een dag heel veel doet dan moet je de dag erna weer even bijtanken. De een wat meer dan de ander, maar iedereen moet dat."

"Wat zou je vandaag het beste kunnen doen om zo snel mogelijk weer de oude te zijn?” vraag ik dan. Ze denkt even na en noemt dan drie dingen op: haar admin bijwerken, een collega bellen die ze urgent wil spreken. En tijdens de lunch ook naar buiten gaan om lekker te wandelen. Ik zeg, met de duimen omhoog: “Top, klinkt als een uitstekend plan.”

“Wel heel fijn om te weten dat dit normaal is, ik voel me gelijk niet meer schuldig en schaam me ook niet meer voor mijn moeheid” zegt ze opgewekt bij ons afscheid. “Is ook helemaal niet nodig” zeg ik even opgewekt terug.

Deze column is ook verschenen in de Baarnsch Courant van 20 januari 2026.