Als twijfel de hoofdrol krijgt

Hij is eind veertig en zit niet lekker in zijn vel. Op zijn werk is het al jaren te druk. Hij houdt voortdurend allerlei ballen in de lucht, maar laat er daardoor ook regelmatig één vallen. Inmiddels zit hij in een verbetertraject. En juist dat maakt hem nóg onzekerder. „Ik twijfel nu bij alles wat ik doe”, vertelt hij. „De hele dag denk ik: had ik dit anders moeten zeggen? Was zus niet beter geweest dan zo? Ik blijf maar malen.” Hij zucht diep.

„Ik weet rationeel best dat niet alles fout gaat, maar dat kritische stemmetje in mijn hoofd ratelt gewoon door.” Ook thuis merkt hij de gevolgen. Hij is sneller geïrriteerd, trekt zich terug en zoekt steeds vaker bevestiging bij zijn partner. „Ik ben niet meer zo leuk”, zegt hij. „En daar word ik dan óók weer onzeker van.”

Als we moe en gespannen zijn, wordt het lastiger om afstand te nemen van kritische gedachten. Ons brein grijpt dan sneller terug op ingesleten patronen. En zo krijgt dat ene foutje moeiteloos de hoofdrol, terwijl alles wat wél goed ging naar de achtergrond verdwijnt. Dat gebeurt ook bij complimenten. In plaats van gewoon te denken: wat fijn om te horen, schieten we soms meteen in de achterdocht: „Ze zeggen het vast omdat ze zien dat ik niet lekker in mijn vel zit.” Of: „Ze proberen me alleen maar op te peppen.” Het compliment is dan al afgewezen voordat het goed en wel is geland. 

We bespreken wat hij nu nodig heeft. Niet nóg harder zijn best doen, maar eerst beter voor zichzelf zorgen. Wie voortdurend op reserve rijdt, heeft weinig ruimte over om mild, creatief en veerkrachtig te reageren. De bekende instructie uit het vliegtuig geldt ook hier: zet eerst je eigen zuurstofmasker op. Hij besluit daarom iedere avond na de afwas een halfuur iets te doen waar hij echt van oplaadt. Niet iets nuttigs, niet opruimen en ook niet sporten omdat het ‘goed voor hem’ is. Gewoon iets wat hij graag doet. 

Hij blijkt dol te zijn op het maken van 3D-objecten, maar komt daar al maanden niet aan toe. „Leg je spullen alvast klaar”, stel ik voor. „Dan hoef je na de afwas alleen nog maar te beginnen.”

Daarnaast gaat hij iedere avond kort opschrijven wat er die dag goed ging. Een taak die lukte, een prettig gesprek, een compliment dat hij kreeg. Niet om zichzelf kunstmatig positief toe te spreken, maar om zijn blik weer vollediger te maken. 

Onzekerheid werkt namelijk als een vergrootglas voor alles wat misgaat. 

Een paar weken later vertelt hij dat zijn vrouw is gaan meedoen. Samen delen ze iedere avond wat goed ging en doen ze alle twee iets waarvan ze opladen. Het helpt hem niet alleen om steviger te staan, maar brengt ook meer rust en openheid in hun relatie. 

Het kritische stemmetje is nog niet weg. Maar het heeft niet langer als enige het woord. 

Deze blog is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 4 augustus 2026.