Blikseminzicht

We praten al een paar sessies over zijn relatie. Hij is midden dertig en heeft een vriendin met wie hij veel deelt. Ze ondernemen graag dingen samen, hebben dezelfde hobby’s en voelen zich vertrouwd bij elkaar. Toch knaagt er iets.

„Ik ben eigenlijk nooit echt verliefd op haar geweest”, zegt hij. „En nu wil zij samenwonen. Dat is logisch, maar ik blijf twijfelen. Is zij wel de ware? Wil ik mijn eigen plek opgeven? Om me heen zie ik zoveel relaties stuklopen. En zie dan maar weer eens een huis te vinden.”

Op dit moment slaapt er zelfs tijdelijk iemand bij hem op de bank, juist omdat diens relatie is geëindigd. Dat maakt zijn angst alleen maar concreter.

We hebben onderzocht wat verliefdheid eigenlijk betekent. Moet een goede relatie altijd beginnen met vuurwerk? Kunnen mensen diep van elkaar houden zonder ooit smoorverliefd te zijn geweest? Het eerlijke antwoord is: ja. Maar die wetenschap stelt hem niet gerust.

„Rationeel snap ik dat”, zegt hij. „Maar voor mij voelt het toch niet goed. Zij is de eerste vriendin die mijn interesses deelt en dat vind ik echt fijn. Tegelijk irriteer ik me enorm aan haar manier van denken. Of eigenlijk: aan het niet nadenken.” Hij vertelt hoe zij volgens hem stellige dingen zegt die feitelijk niet kloppen. „Dan zoek ik het op en laat ik haar zien dat het anders zit. Maar dan zegt ze gewoon: ‘Toch vind ik dat ik ook een valide punt heb.’” Hij rolt met zijn ogen. Ik moet lachen en hij ook. Daarna wordt het stil. Hij blijft steeds zo twijfelen.

Dus ik gooi het over een andere boeg. „Stel”, zeg ik, „dat we dertig jaar vooruitgaan. Je bent dan 76 en je kijkt terug op een rijk leven, privé en in je werk. Met alles wat je dan hebt geleerd, wat zou die oudere versie van jou je nu adviseren?”

Hij denkt lang na.

„Poeh. Dat vind ik echt heel moeilijk.”

Ik laat de stilte staan. Soms komt een antwoord niet door harder na te denken, maar juist door even niet weg te bewegen van wat je eigenlijk al weet.

„Mag ik even advocaat van de duivel voor je spelen om je te helpen?” vraag ik. Hij knikt.

Dan vraag ik: „Zou jij door je ouders in jullie relatie omarmd willen worden, of alleen getolereerd?” Hij kijkt verrast en zegt meteen: „Omarmd natuurlijk.”

Dan vraag ik: „En hoe is dat bij jou? Omarm jij je vriendin, of tolereer je haar?” Zijn gezicht verandert. Alsof alle losse puzzelstukjes tegelijk op hun plaats vallen.

„Ik tolereer haar”, zegt hij zacht.

Even later, nog stiller: „Ik hou niet van haar.”

Verdriet en opluchting schuiven naast elkaar aan.

We zeggen niets. Sommige inzichten komen niet luid binnen. Ze verlichten in één flits wat al veel langer in het donker half verborgen lag. 

Deze blog is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 21 juli 2026.