112

Hij kijkt me aan met een wat hopeloze blik. „Ik ben heel erg angstig waardoor ik niet meer kan werken. Ik ben continu gestrest” vertelt hij. En hij zakt wat dieper weg in de stoel.

„Wat rot” zeg ik meelevend. „Waar ben je angstig voor, is er iets specifieks of ben je in het algemeen bang of….?” Hij vertelt dat er eigenlijk vier grote dingen zijn waar hij heel erg bang voor is. Hij heeft ze opgeschreven voor me als voorbereiding op ons gesprek en pakt het lijstje erbij.

Als eerste noemt hij de angst dat iemand uit zijn familie komt te overlijden. „Mijn vader heeft al twee keer hartproblemen gehad en mijn moeder belt me dan in paniek op. Toen moest ik 112 bellen etc. Het is gelukkig goed afgelopen beide keren maar de schrik zit er goed in.” Hij stopt en kijkt me aan. Ik zeg: „Jee, wat heftig, dat moet goed schrikken zijn geweest. Geen wonder dat je nu daarvoor beducht bent.” Hij knikt.

Als tweede is hij bang voor alles wat er nu in de wereld gebeurt, het voelt zo onveilig met zoveel dingen op scherp. Zijn verstand denkt constant in rampscenario’s: ‘Wat als… dan moet ik….’. Hij loopt er echt op leeg, vertelt hij me.

De derde angst is dat hij ontslagen gaat worden. Want hij is zo gestrest op het moment dat hij een paniekaanval kreeg op de snelweg en dus zijn werk als pakketbezorger niet meer kan doen. Zijn werkgever is heel begripvol maar hij moet er ook wel zelf actief iets aan gaan doen. Vandaar dat hij nu bij mij is. Ik knik begrijpend.

De vierde grote angst die hij heeft is dat hij zelf ernstig ziek gaat worden. „Ik heb op het moment best wat lichamelijke klachten. Veel buikpijn, hoofdpijn en druk op mijn borst bijvoorbeeld. De dokter zegt dat het stressklachten zijn maar het kan toch zomaar echt iets anders zijn. Ik ben daar echt bang voor. Je hoort zoveel nare verhalen, toch?”

Ik knik en zeg dat ik blij ben dat hij er is. Want dat die angsten je ontzettend in de weg kunnen zitten en dat ik graag met hem meedenk hoe hij daar lichter mee om kan gaan. Wat denkt hij zelf dat hij als eerste stap kan doen om dit te bereiken?

Hij denkt even na en vertelt: „Ik was weer een halve dag aan het werk en onderweg kreeg ik een berichtje van de 112 app dat er een reanimatie was in het dorp van mijn zus. Ik gelijk bellen maar ik kreeg haar niet te pakken. Ik was zo in paniek dat ik gelijk terug naar haar huis ben gegaan. Ze was helemaal okay gelukkig. Maar nu ben ik weer terug bij af."

Ik vraag hem weer wat hij dan nu denkt dat hij zelf het beste als eerste stap kan doen om minder angstig te zijn. Hij denkt even na: „Ik denk dat ik beter die 112-app kan verwijderen.” „Goed idee” zeg ik en ik pols wanneer hij dat wil gaan doen. Hij pakt zijn telefoon en zegt: „Nu meteen…."

Hij verwijdert heel kordaat de app. "Het voelt gelijk wat lichter” zegt hij, me blij aankijkend. 

Deze column is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 2 september 2025.