Motivatie kwijt

Ze werkt al 10 jaar bij dit bedrijf en heeft al meerdere functies gehad. Dat is niet verwonderlijk legt ze uit, want het bedrijf is goed gegroeid en daardoor ook constant bezig geweest met reorganiseren. Ze heeft er wel 6 meegemaakt ondertussen. Ze valt stil en peinst voor zich uit. Ik zeg zachtjes: “Dat valt niet altijd mee, he?” Nee schudt ze met haar hoofd.

Ze vertelt over haar nieuwe functie sinds mei dit jaar. Dat is spannend, maar ook een fijne nieuwe uitdaging. Er is echter nog steeds geen officiële functiebeschrijving voor haar, en ze heeft bijvoorbeeld ook nog geen salarisverhoging met terugwerkende kracht gekregen. Ze is al vaak met HR en haar baas gaan praten maar ze wordt van het kastje naar de muur gestuurd voor haar gevoel. Ze dobbert dus al die maanden maar een beetje rond, het begint nu echt te wrikken. Haar motivatie is echt bijna volledig weg. Wat nu?

Ik leg haar uit dat naast een ‘echt’, concreet werkcontract er ook zoiets bestaat als een ‘psychologisch contract’. Dat contract gaat ervanuit dat jij en je werkgever elkaar op een bepaalde manier behandelen en netjes met elkaar omgaan. Als dat schuurt of een van beide kanten handelt hier niet (meer) naar, dan ontstaat onvrede en wrijving. We sparren in de eerste sessie wat ze zelf hier mogelijk nog aan kan doen om dingen geregeld te krijgen.

De volgende sessie straalt ze me tegemoet. Geen idee wat er veranderd is vertelt ze, maar ineens heeft ze een bevestiging van de functie en heeft haar manager haar betrokken bij de functie-inhoud. Dit voelt weer veel fijner.

Ik ben uiteraard heel blij met haar en vraag haar hoe het nu zit met de motivatie. Ze denkt even diep na en vertelt dan, peinzend: “Het gaat door de week wel goed alleen als ik vrijdag thuiswerk, dan moet ik me die maandag erop naar het werk slepen.”

Ik vraag of ze kan bedenken waarom dat zo is voor haar. “Ja”, antwoord ze gelijk. “Na Covid gaat het toch minder gemakkelijk. Ik werk elke vrijdagochtend nu thuis en ’s middags ga ik dan sporten. Maar die 3 dagen zonder echt onder de mensen te zijn, valt me na Covid echt zwaar.”

“Wat goed dat je dit zo scherp inziet” complimenteer ik haar. “Wat zou je anders kunnen doen om hier minder last van te hebben?” vraag ik dan. Ze zegt, “Ik ga denk ik de woensdagmiddag proberen vrij te nemen. Kijken of dat scheelt.” “Dat lijkt me een heel goed plan. Is er nog iets anders dat je werkmotivatie beïnvloedt?” pols ik dan. “Ja, ik zie er soms als een berg tegenop om naar de nieuwe klanten te gaan. Stom he, soms kijk ik er naar uit en dan ineens bespringt de paniek me.”

We spreken af dat we de volgende keer gaan onderzoeken hoe ze anders met die angstgedachten om kan gaan. “Fijn” zegt ze bij het afscheid, “dat maakt het al lichter voor me.”

Deze column is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 4 maart 2025.