Snappy

Ze komt bij me omdat ze als jonge moeder ertegenaan loopt dat ze nogal ‘snappy’ kan zijn. Dan reageert ze geïrriteerd naar haar partner om niets. En ook naar de baby toe – die echt heel lief is – kan ze narriger doen dan bij haar past.

Heel zachtjes, ogen beschaamd naar beneden, zegt ze:„Soms wieg ik de baby dan ook ietsje sneller dan dat ik wil.” „Ja, en rot voel je je dan daarna hè?”, zeg ik net zo zachtjes terug. „Dat doen we allemaal als ouders weleens. Omdat we zó moe zijn, kunnen we gewoon minder hebben.”

Ze kijkt verrast op, hoopvolle blik maar de mond een beetje pijnlijk vertrokken. „Ik ben geen slechte moeder vind jij, nu je dit weet?” „Volgens mij ben jij een hele leuke en lieve moeder. Maar zelfs díé moeders kennen hun grenzen. Helemaal als het schatje een nachtje niet lekker slaapt. Of weken. Of maanden... We zijn mensen.” Ik geef haar een knipoog. Ze lacht opgelucht terug.

We bespreken wat haar kan helpen haar energie beter te reguleren. Want – leg ik haar uit – we zijn vaak ‘snappy’ als we (te) moe zijn. Vrolijk zijn kost meer energie dan kortaf reageren. Dus als je leeg bent, kiest je systeem graag voor ‘snappy’.

Ik laat haar een filmpje zien dat dit heel handig uitlegt. Kan ze dat bij zichzelf herkennen? Ze denkt diep na. „Ja, echt wel. Vooral aan het eind van mijn werkweek ben ik snappy. En op zondagavond, na een druk weekend.”

We bespreken daarom een formulier waarmee ze elke drie uur bij zichzelf kan inchecken:

- Wat denk je? (negatief, positief…);

 - Wat voel je? (blij, gefrustreerd...);

- Wat merk je aan je lijf? (hoofdpijn, stijve nek, verkrampte kaken...)

Onderaan staat een lege rechthoek – haar Duracell-batterijtje. Ik leg uit: „Je kent dat konijntje vast wel, dat blijft lekker trommelen. Maar als de batterij leeg is, slaat ’ie gek, en valt dan om.” Ze knikt, denkt na en zegt: „Dat gebeurt dus bij het wiegen bij mij soms.” „Precies. Kijk daarom eens vanaf nu op een dag elke drie uur hoeveel energie je nog hebt. Zit je te laag, ga dan bijtanken. Wat helpt jou om bij te tanken?” Ze noemt een paar dingen. Even rekken, een blokje om.

Ik bied aan om haar per mail tips te sturen als inspiratie die kunnen helpen om in een paar seconden of minuten bij te tanken. „Heel graag,” zegt ze. Dan, nieuwsgierig:„Als jij heel moe bent, wat doe jij dan? Ik begin te lachen. „Ik zet dan mijn ‘happy numbers’ op. Vooral Pata Pata van Miriam Makeba. Heb ik altijd paraat op mijn telefoon. Wil je het horen, kijken wat het met jou doet?” Ze knikt met pretlichtjes in haar ogen.

Binnen 30 seconden staan we samen te swingen. Lekker bijtanken in 3 minuten. “Ik voel me weer 100% opgeladen” zegt ze als het nummer afgelopen is. “Ga het lekker vaak gebruiken” zeg ik blij terug. 

Deze column is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 5 augustus. 2025.