• Home
  • Blog
  • Ik durf niet naar de sportschool want ik ben totaal niet gespierd

Ik durf niet naar de sportschool want ik ben totaal niet gespierd

Geschreven op | Blog

Hij loopt vast in dat hij graag nieuwe dingen wil gaan doen, maar dat de drempelvrees dan zo hoog is dan het er nooit van komt. Hij gaat letterlijk en figuurlijk hierdoor steeds meer vastzitten en hij voelt zich steeds machtelozer.

“Dat begrijp ik, wat een rot gevoel moet dat voor je zijn,” zeg ik meelevend. “Ik wil graag precies weten wat er in je omgaat zodat ik je dan ook hopelijk beter kan helpen. Noem daarom eens een voorbeeld van iets dat je graag wilt en wat dan de reden is die je tegenhoudt” vraag ik.

Hij denkt even na en zegt bedeesd dat hij eigenlijk graag meer zou willen sporten maar niet naar de sportschool durft. Ik vraag uitnodigend “Vertel, wat houdt je precies tegen?” Hij snuift en wijst op zijn tengere armen en bovenlijf, die duidelijk te zien zijn in het T-shirt. “Ik heb totaal geen spieren én geen conditie, wat zullen die gasten daar wel niet van me denken?! Ik kan niet eens 10 keer opdrukken. Ik geneer me dood.”

Hij kijkt me chagrijnig aan. Ik vraag neutraal: “Denk je dat ze met die spieren geboren zijn?” Hij schiet onwillekeurig in de lach. “Nee, natuurlijk niet” zegt hij meesmuilend. “Hmm, dus zij zijn ook zonder spierbundels begonnen, net zoals jij?” vraag ik. Hij haalt zijn schouders op en zegt “Ik denk het.”

“Doe je een andere sport?” vraag ik terloops. Hij haakt gelijk aan: “Ja, ik doe al sinds ik tien ben aan badminton. Ik help nu sinds een paar jaar met het trainen van mensen die nieuw zijn.” “Wat gaaf! Wat vind je van die mensen die amper een shuttle raken?” vraag ik. Hij zegt geïrriteerd “Nou, dat is doodnormaal, je moet het toch leren, dat kost tijd.”

Ik zeg met een grijns “Helemaal mee eens! Maar waarom geldt datzelfde niet voor jou in de sportschool? Ook spieren kweken en conditie krijgen kost tijd.”

Hij is stil en denkt na. Schoorvoetend klinkt het dan uit zijn mond “Ja, maar wat zullen ze dan wel niet denken als ze mijn magere benen en armen zien? Daar zie ik zo tegenop!” Ik zeg geruststellend: “Ik kan je verzekeren dat ze niets denken. Iedereen is zo druk met het eigen programma af te werken, daar hebben ze echt de energie niet voor.” Hij moet lachen. ”En je trainer vindt het alleen maar leuk dat je er bent. Hij is ook vanaf 0 begonnen, dus hij weet precies wat jij doormaakt.”

Hij knik bedachtzaam en zegt “Ik ga van de week een afspraak maken voor een intake.” “Wat is er mis met nu?” vraag ik provocerend. Hij pakt met een grijns zijn telefoon.

Deze column is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van maandag 7 november 2022. 

 

Judith Niekel-Sjoerds

Levenslooppsychologe en Coach

Blog Archief:

  • Bj een gelukkig leven hoort dit ideale plaatje

    28 september 2022
    Ze woont al een poosje alleen met haar twee dochters na een vriendschappelijke scheiding en het begint weer te kriebelen. Ze is toe aan een leuke ...
  • Weinig geld omdenken

    10 oktober 2022
    Vandaag sprak ik tijdens een verjaardag met iemand die me vroeg of ik haar kon helpen iets ‘om te denken’. Ze vertelt dat ze mijn columns in de kr...
  • Oude(r) regel

    30 september 2022
    Ze is eind veertig en heeft twee jaar geleden een ernstig herseninfarct gehad. Ze is goed hersteld maar bepaalde dingen gaan trager en kosten veel ...
  • Door de drukte zie je de mensen om wie je geeft te weinig... en dan is het ineens te laat

    16 november 2022
    Meestal zijn de personen die ons het dierbaarst zijn als eerste het slachtoffer van onze drukte. We gaan er meestal ook nog vanuit dat die achter o...

Wil jij ook lichter leven en werken?

Spreekt wat je tot nu toe hebt gelezen je aan? Bel of mail me dan vooral voor een (uiteraard) gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek.

Ik kijk er naar uit!