Het Afscheid

We werken samen aan het beter bewaken van haar grenzen, zowel op het werk als privé.

Ze is lerares op een basisschool en was een tijdje uitgevallen door een combinatie van werkdruk en heftige persoonlijke gebeurtenissen. Op school had ze veel moeten overwerken vanwege zieke collega’s, haar vader was onverwachts overleden, en als klap op de vuurpijl was de laatste IVF-poging mislukt.

Zij en haar partner wilden zo graag een kindje, maar ze konden dit proces niet nog eens doorstaan. Dat besef kwam hard binnen, en ze zat er even helemaal doorheen.

Langzaam pakt ze de draad op en geniet weer van haar werk en haar klas. Dit keer bewaakt ze haar energie beter: ze neemt pauzes, let op haar grenzen en voelt zich daar goed bij.

Maar privé speelt er iets nieuws, iets wat haar energie naar beneden trekt. Ze zucht en vertelt over een vriendin die ze al langer kent, iemand die precies weet wat er speelt rondom haar onvervulde kinderwens. De vriendin heeft al twee zoontjes en is nu opnieuw zwanger. Dit keer van een meisje. Dat gunt ze haar, echt, maar het doet pijn dat deze vriendin haar constant foto’s stuurt en haar uitnodigt voor babyshowers etc.

Ze heeft al een paar keer aangegeven dat ze dat liever niet wil, dat het moeilijk voor haar is, en dat ze liever op een ander moment langskomt. Maar telkens negeert haar vriendin die grens. 

“Waarom begrijpt ze het niet? Anderen snappen het toch ook?” vraagt ze gefrustreerd. “Ik wil gewoon dat ze luistert naar wat ik vraag. En anders hoeft het voor mij niet meer. Dit doet te veel pijn.”

Nog een gesprek aangaan, daar heeft ze geen energie meer voor. Dat heeft ze al geprobeerd en ze blijft het dan toch gewoon doen.

We bespreken een andere optie: haar vriendin een mail sturen waarin ze rustig uitlegt wat haar grenzen zijn en dat ze het contact liever verbreekt als die telkens niet worden gerespecteerd. Hoe lief de uitnodigingen mogelijk ook bedoeld zijn, het verdriet is nu (nog) te rauw. Dat idee voelt beter, maar ook spannend. 

We sparren over wat het makkelijker kan maken. De optie haar man de mail even tegen te laten lezen en, als het voor hem ook goed voelt, meteen te verzenden.

Een week later zie ik haar weer. De mail is verstuurd. Ze heeft niets meer gehoord. Ze kijkt me wat verdrietig aan, maar zegt dan, gelaten: “Wel lekker rustig ook.” Ik adviseer haar het appje van haar vriendin te archiveren, zodat ze er niet steeds aan herinnerd wordt als ze in haar Whatsapp zit. 

Soms is het beter om afscheid van een ander te nemen, dan afscheid van jezelf.

Deze column is ook gepubliceerd in iets kortere vorm de Baarnsche Courant van 15 april 2025.