Duizelig

Ze is een paar weken geleden enorm duizelig geworden. Ze viel zowat flauw, de wereld draaide om haar heen en ze dacht echt dat ze van haar stokje zou gaan. Gelukkig zat ze thuis op de bank, maar wat als dit gebeurt tijdens een autorijles met een beginnende leerling? Ze geeft namelijk rijles en alleen al de gedachte daaraan beangstigt haar nu. Die angst-gedachten kan ze niet loslaten en houden haar gevangen voor haar gevoel. Ze heeft zich ziekgemeld en is door de medische molen gegaan om zeker te weten dat er niets ernstigs aan de hand is. Misschien is het wel een ernstige ziekte, legt ze uit, beter maar even checken. Maar alle onderzoeken waren goed, op een vitamine D-tekort na. Daarvoor slikt ze nu supplementen. Toch blijft ook nu de angst om opnieuw duizelig te worden zo groot dat ze nog steeds thuiszit. Ze heeft een paar sessies gehad bij de praktijkondersteuner van de huisarts en daar vooral aan mindfulness gewerkt, maar de angst blijft. Dus nu zit ze bij mij. Ik vraag hoe het nu gaat met haar duizeligheid en hoe vaak het nog is voorgekomen sinds die ene keer. Ze is even stil en zegt dan, lichtelijk verrast: “Tsja, eigenlijk sindsdien niet meer… Maar het kan zo weer gebeuren natuurlijk!” Ik knik en zeg dat ik blij ben dat het niet opnieuw is gebeurd. We kijken samen naar de gedachte “ik ben bang dat ik duizelig word” en dagen die uit. Is deze gedachte waar? Is die altijd waar? Wanneer niet? Ze beseft dat ze er geen last van heeft als ze lekker aan het sporten is of gezellig met haar gezin aan tafel zit. Dan onderzoeken we wat deze gedachte met haar doet. Ze voelt zich er onrustig, onzeker en gestrest door. We draaien de gedachte om en formuleren een alternatief: “Ik ben blij dat ik niet meer duizelig ben.” Ik vraag haar hoe waar deze gedachte voor haar is. Ze denkt even na en zegt dan, tot haar eigen verrassing: “Ja, die klopt eigenlijk goed. Deze is zelfs méér waar dan ‘ik ben bang dat ik duizelig word’. Die andere gedachte is een angst, maar deze is een feit. Wat ik ook doe, ik ben nu niet duizelig.” Ze is even stil, glimlacht en zegt: “Deze gedachte is zoveel fijner, ik voel me meteen opgelucht.” Ik geef haar de opdracht om elke keer dat de angstige gedachte opkomt, die bewust te vervangen door de positieve gedachte en te kijken wat dat met haar doet. Een week later krijg ik via de app een foto van haar in de lesauto, stralend en met beide duimen omhoog. Deze column is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 17 maart 2026.