De laatste hulplijn

Ze vertelt dat ze bij mij komt als laatste hulplijn – alle andere hulplijnen heeft ze al geprobeerd. Denk aan de politie, Veilig Thuis, de GGZ… En ze heeft er weinig vertrouwen in dat ik wel wat zou kunnen betekenen als ze eerlijk is, maar ze leest trouw mijn columns en ze dacht: misschien kan jij voor mij ook eens out of the box denken of meedenken.

Ik knik haar warm toe en zeg: „Wat goed dat je dan toch de stap zet. Ik denk graag met je mee. Vertel, waar worstel je zo mee?” Ze zucht eens diep en begint. „Ik heb twee kinderen, een zoon en een dochter. De zoon is nu 15 en doet het echt lekker met alles. Daar heb ik eigenlijk geen omkijken naar.” Ik zeg „Wat fijn om te horen.”

Ja, knikt ze. „Het gaat om mijn dochter. Die heeft al vanaf dat ze klein is een behoorlijke gebruiksaanwijzing. Ze wordt al sinds dat ze heel klein is snel boos, schopt en slaat... Ze sliep slecht en krijsde de hele nacht.” Ze stopt, en ik kan zien dat ze gepijnigd hieraan terugdenkt. Ik zeg, meelevend: „Wat moet dat ongelofelijk zwaar zijn geweest.”

„Hmmm, het heeft me ook mijn huwelijk gekost. Ze heeft allerlei stoornissen, zo bleek uit testen. Mijn ex trok het niet meer, die is al dik 10 jaar geleden weggegaan” vertelt ze. “Ze is nu 18 jaar, zit de hele dag thuis en maakt ons leven tot een hel. Ze is agressief, slaat alles als iets haar niet bevalt kort en klein. Laatst zei ze dat ze het liefst wilde dat we allemaal dood zouden zijn, zodat ze alleen thuis kon leven. We lopen constant op eieren, niemand voelt zich veilig. Mijn vriend heeft de politie al een paar keer moeten bellen. Maar niemand kan haar aan of wil haar opnemen in een speciaal huis of in therapie nemen etc. Ze is te gecompliceerd zeggen ze want mijn dochter heeft verschillende heftige diagnoses.” 

We zijn beiden stil. De tranen beginnen nu te rollen over haar wangen. „En mijn vriend is nu weer in zijn eigen huis gaan wonen. Hij heeft nog een zoontje van 6 en een dochter van 10 en het was echt niet meer veilig bij ons. Ik mis zijn steun en ook voor mijn zoon is deze situatie echt niet gezond.”

Ik vraag zachtjes: „Weet de huisarts hiervan, wat jij en je zoon allemaal meemaken thuis en dat het eigenlijk onhoudbaar voor jullie is – dat zeg je toch eigenlijk?” Ze kijkt me verrast aan en zegt: „Ja, dat klopt, ik zit er helemaal doorheen. En nee, ik heb het niet met hem besproken.”

Ik leg uit dat een huisarts juist nu ook een sturende rol kan vervullen door het gevaar van de thuissituatie voor hen, de gezinsleden, expliciet duidelijk te maken aan andere instanties waardoor wellicht nieuwe opties mogelijk worden.

Ze kijkt me aan en stottert: „Waarom heeft niemand me dit eerder verteld?” Ik zeg: „Ik ben blij dat dit wellicht nog een invalshoek voor je kan zijn. Mijn tip zou zijn: boek zo een dubbele afspraak in met je huisarts, leg hem alles uit en vraag zijn hulp hierbij.”

We bespreken nog dingen die haar kunnen helpen om beter met de stress om te gaan. Als ik haar niet meer zie voor een vervolgafspraak, dan betekent het dat het via de huisarts goed loopt.

Ik heb haar niet meer teruggezien. 

Deze column is ook geplaats in de Baarnsche Courant van 3 maart 2026 in iets kortere vorm.