Lekker sprankelen

Hij is begin vijftig en zit nu zo’n 10 jaar op de huidige werkplek. Hij heeft het naar zijn zin daar, echt wel. Maar iets kriebelt en hij merkt dat hij de laatste tijd onrustig is. Hij twijfelt over steeds meer dingen en de onrust wordt eigenlijk steeds groter.

Hij heeft een maand geleden spontaan op een andere baan gesolliciteerd en dat gaat waarschijnlijk door, als hij dat wil. Maar wat wil hij nu eigenlijk – hij weet het echt niet meer. En hij moet ook aan zijn gezin denken. Hij merkt dat hij aan het verzuipen is in alles: wat is de juiste keuze? Help!

We gaan daarom eerst aan de gang om de onrust wat te verminderen voor hem. Want bij onrust is het vaak lastiger om goed na te denken.

Als ik hem de tweede keer zie meldt hij me gelijk blij dat de onrust voor een groot gedeelte weg is. Ik blijf verrast even stil.

Hij zegt als tweede zin: “Ik heb de andere baan geaccepteerd afgelopen woensdag, en ik heb er onwijs veel zin in! Vrijdag heb ik het mijn collega’s verteld, dat was wel even moeilijk hoor.”

Ik laat dit even bezinken en zeg dan: “Wow, jij hebt stevig doorgepakt met de onrust.” “Ja, de oefeningen gaven me een duwtje in de rug. En de baan klopt precies met wat ik graag wil.”

Zijn vrouw is niet van de heftige veranderingen had hij verteld dus ik pols voorzichtig: “En hoe vind je gezin het?” “Ja, dat was even wennen maar ze zien wel dat ik heel blij ben natuurlijk” antwoordt hij meteen. “Dat krijg ik nu wel te horen, dat ik wat te enthousiast ben. Dat dat wel wat minder mag. Dus ik dacht, misschien kunnen we daar vandaag aan werken?”

Ik knik, aarzel even, vertrouw op mijn instinct en zeg “Uiteraard kan dat, maar waarom zou je niet enthousiast mogen zijn? Toevallig zei mijn man nog gisteren dat ‘enthou’ betekent ‘van god’. En dat enthousiasme ook echt iets moois is. Ik zie dat je echt ‘sprankelt’ en gedreven bent als je over je nieuwe functie praat. Hoe mooi en fijn is dat? Dat betekent dat je floreert en op je plek zit. Ik wilde dat iedereen met zoveel geestdrift over zijn baan praatte…”

Hij is stil en zegt dan, “Dat vind ik mooi dat je dat zegt: ‘van god’. En dat ik enthousiast mag zijn, ook al zijn anderen dat dan minder of vinden het misschien raar.”

Voor de zekerheid bespreken we toch wat tools zodat, als hij zelf vindt dat hij wat ‘oversprankelt’, dit weer snel kan terugbrengen naar wat voor hem goed voelt.

Ik zeg bij het afscheid “Blijf lekker sprankelen en geniet van je nieuwe baan en uitdagingen. Een hele mooie nieuwe passende stap zo te horen!” Hij stapt met een vrolijke grijns de deur uit. 

Deze column is iets korter gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 28 april 2026.