De banaan

Hij is bij me voor stress en piekeren. Hij is een soort van “rupsje nooit genoeg”: hij had eigenlijk al veel verder moeten zijn in zijn carrière, hij leest te weinig, het sporten moet naar een hoger niveau, hij wil een betere partner en zoon zijn….

Het lijstje waarin hij tekortschiet voor zijn gevoel is oneindig. Hij zit er bijna helemaal doorheen. Het roer moet om.

“Wat maakt dat het roer nu om moet bij je?” vraag ik belangstellend. Hij zegt dat hij slecht slaapt, chagrijniger is en bijna nergens energie meer voor heeft. Hij voelt zich een leeggelopen ballonnetje als hij gaat slapen, maar ook als hij opstaat. Dat had hij nooit – maar sinds twee weken loopt hij hier nu dagelijks tegenaan.

“Wat vervelend voor je dat je helemaal geen puf meer hebt. Weet je waar je vooral op leegloopt?” vraag ik, aansluitend bij zijn ballonnen-metafoor. Hij kijkt me peinzend aan en zegt dan: “Ik denk vooral op het werk nu van Slack, de Whatsappjes en de vele e-mails die ik krijg op een dag. En die moeten dan ook allemaal binnen een uur beantwoord worden. Dat verwachten ze allemaal.”

Ik kijk hem neutraal aan, hij kijkt terug en zegt dan, aarzelend: “Ik denk dat ze dat verwachten. Ik wil ook niet de indruk geven dat ik als ik thuis werk niets doe of zo.” Ik knik begrijpend en vraag dan “Als een collega niet binnen een uur op een Slack berichtje reageert, wat denk je dan?”. Hij fronst zijn wenkbrauwen even en zegt dan, lichtelijk geïrriteerd: “Niets, die zal het druk hebben of in vergadering zitten of zo. Ik ken ze, ze werken echt keihard.” Ik kijk hem glimlachend aan.

Het kwartje valt: “Dat denken ze natuurlijk dan ook over mij, he?!” zegt hij, een beetje schaapachtig. “Hmmm”, zeg ik, “wat zou je als eerste kunnen doen om deze tijdstress te verminderen?” We komen uit op het drie keer checken van zijn email/slack/whatsapp per dag. En hij gaat regelmatig ‘focus tijd’ inplannen zodat hij ongestoord kan doorwerken.

Toch heeft hij dan nog steeds last van vervelende gedachtes die op de achtergrond blijven malen: ‘Dat kan toch niet, je moet gelijk antwoorden, doe niet zo slap’ etc. Hoe kan hij daarmee omgaan? Ik haal mijn schouders op, en zeg nonchalant: “Bij dat soort onzin gedachten denk ik altijd gelijk: ‘Ik ben een banaan’. Dat is óók een gedachte!”

Hij schiet in de lach en herhaalt: “Ik ben een banaan.” Ik zeg met een grijns terug “Jij ook al!”.

De volgende keer dat ik hem zie meldt hij vrolijk dat de hele afdeling nu “Ik ben een banaan” roept bij negatieve, niet-helpende gedachten. En het werkt goed.