'Mijn' probleem versus 'ons' probleem

Ze is medio dertig en ze heeft sinds ze klein is geweten dat ze autistisch is. Ze houdt heel erg van orde en regelmaat, heeft moeite met nieuwe dingen en neemt dingen vaak erg letterlijk. Ze is bij mij om te leren op het werk beter haar grenzen te bewaken. Dat gaat haar echt steeds beter af en we waren eigenlijk klaar met onze sessies.

Ineens wil ze toch graag weer afspreken. Ze vertelt dat ze een nieuw huis heeft. Om fijn en op haar gemak de nieuwe flat in te kunnen, zonder te veel stress, en ook goed te kunnen blijven functioneren op het werk, gaat ze de komende vier maanden drie dagen werken. Haar werkgever is heel begripvol en heeft gezegd dat dat prima is. Ik zeg dat mij dat een uitstekende aanpak lijkt en complimenteer haar met deze goede actie.

Ze zegt: „Ja, maar nu komt het. Ik werk dus minder de komende tijd. En ik heb heel veel werk liggen. Ik heb afgesproken met mijn baas dat het werk dat ik in die twee dagen per week niet meer kan doen, zal worden overgedragen aan mijn collega’s. Zodat ik dus werk voor drie dagen heb liggen en me niet hoef te stressen over te veel werk of over hoef te werken.” Ik zeg: „Top gedaan, precies zoals we hebben besproken.”

Ze zucht diep en zegt dan, me verdrietig aankijkend: „Maar mijn collega’s zeggen allemaal dat ze het te druk hebben. Dus ik kan bij niemand iets kwijt nu. En ik moet het wel oplossen natuurlijk voordat ik minder ga werken. Dit gaat nu dus niet werken en daarom moet ik fulltime blijven werken — en dat trek ik niet met de verhuizing. Ik heb echt onwijze stress nu.”

Ik zeg dat ik begrijp dat heel lastig moet zijn voor haar nu. Ik ken haar echter goed en denk dat ik weet waar het pijnpunt zit. Ik pols dan ook: „Heb je al met je manager overlegd hierover?” „Nee,” zegt ze, „want ík zou het overdragen en regelen. En dat lukt me dus van geen kanten. Ik lig er echt wakker van.”

„Hmmm, lastig joh,” bevestig ik, maar ondertussen heb ik de bevestiging die ik zocht: zíj zou het regelen, dat lukt niet en daarom loopt het nu letterlijk even spaak in haar gedachten. Ik zeg: „Maar weet je nog: managers zijn ervoor om, als dingen niet kunnen zoals je dacht, even bij te checken wat ze dan willen dat er gebeurt?” Ja, knikt ze. „Dus je zou een afspraak bij hem kunnen inboeken en zeggen: ik zou deze taken overdragen maar niemand heeft tijd. Hoe gaan wíj dit daarom nu oplossen? Wat wil jíj het liefst als manager? Dat gewoon benoemen en vragen?"

Ze kijkt me stralend aan. Ineens is het haar probleem niet meer, maar van de manager en haar, en eigenlijk ligt de bal nu meer bij de manager voor haar gevoel. Hij mag beslissen.

Ze vraagt of ik die zinnetjes voor haar kan herhalen. Dan schrijft ze het op en gaat meteen een afspraak inboeken met hem. Opgelucht neemt ze afscheid. Soms kan één woordje al enorm veel verschil maken.

Deze column is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 24 juni 2025.