Dit ben ik óók!

Ze heeft niet veel zelfvertrouwen, vertelt ze meteen als ze is gaan zitten. Dat is ook de reden dat ze met mij wil sparren.

Want nu doet ze veel dingen niet die haar wél leuk lijken, maar die ze niet durft. Bijvoorbeeld naar de borrel op het werk gaan. Ze heeft dan zogenaamd nog te veel werk of ze moet gelijk weg omdat ze met een vriendin al een afspraak heeft. Maar ook naar die Italiaanse talencursus gaat ze toch niet. Want stel je voor dat niemand haar aardig vindt. Dan zit ze daar. Dat ziet ze zo niet zitten.

Dus zit ze vooral op de bank, op haar telefoon of tv-series te bingen. Maar ze voelt zich steeds eenzamer worden en somberder. Wat kan ze doen om hieruit te stappen?

We gaan daarom eerst onderzoeken wat ze al heeft geprobeerd. Dat blijkt eigenlijk niets te zijn. Het was allemaal veel te eng. Dan vraag ik: „Wat denk je zelf dat nu een goede eerste kleine stap zou kunnen zijn voor jou? Wat zou je het liefst willen gaan proberen?”

Ze denkt even diep na en zegt dan: „Ik zou graag wat meer met collega's willen optrekken na werk. Er zitten echt leuke mensen bij.”

Ik vraag verder: „Wat zou je dan leuk vinden om te doen?” Ze zegt gelijk: „Ik zou graag naar de nieuwe film van Spielberg gaan.” We sparren over hoe ze de collega's die ze leuk vindt kan vragen om mee naar de film te gaan.

We oefenen het gesprek net zolang tot het comfortabel voor haar voelt. We oefenen met ‘ja’-antwoorden als respons en uiteraard ook met ‘nee’-antwoorden. En hoe ze daar dan weer goed op kan reageren. Door het oefenen gaat het steeds beter en soepeler. Als ze op het laatst struikelt over haar tong, moet ze zelfs lachen in plaats van dat ze gefrustreerd en boos op zichzelf wordt. We kijken elkaar verguld aan. Ze heeft echt flinke stappen gezet. We spreken af dat ze het morgen gaat vragen.

Ik vraag of ze ‘in’ is voor een andere oefening. Ze knikt en kijkt me verwachtingsvol aan. Ik geef haar een schriftje met pen en vraag haar ‘Dit ben ik óók’ op de eerste pagina te schrijven. Daarna vraag ik haar om daaronder kwaliteiten, goede eigenschappen en andere positieve dingen van zichzelf op te schrijven. Waar is zij goed in? Ieder mens heeft goede en bijzondere dingen.

Het duurt even, maar dan komt ze toch op drie dingen. Dan laat ik haar op een nieuwe pagina schrijven: ‘Judith vindt bijzonder aan mij dat ...’ en ik ratel zo acht dingen op: empathisch, zorgzaam, mooie ogen, enthousiast, etcetera. Ze schrijft het met een blos, heel verlegen maar óók met een blije lach, op.

We spreken af dat zij dit ook eens gaat vragen aan mensen die ze vertrouwt. Als ze dat lastig vindt, kan ze gewoon zeggen dat ze coaching doet en dat dit een opdracht is. Of ze begint zelf door tegen de ander te zeggen wat zij bijzonder of leuk aan die persoon vindt. Dan doet de ander dat vaak ook retour.

Het is eng, maar ze gaat het doen. En ik zeg: „Kijk regelmatig in het boekje, want dit ben je óók.”

Ik krijg vrijdag een appje: ze gaat zaterdagavond met twee collega's naar de film en daarna wat drinken. Met een grote smiley erbij.

Ik stuur ‘applaus’ terug.

Deze column is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van dinsdag 7 juli 2026.