ZZZZZZeg maar niets meer

Hij slaapt al jaren slecht. En met de komst van hun dochtertje is het er niet beter op geworden. Hij is bij van alles en iedereen geweest: artsen, coaches, slaapspecialisten. Maar het eindadvies blijft steeds: „U moet het maar accepteren.” Dat hij nu eenmaal een slechte slaper is.

Sinds twee weken lukt het hem nauwelijks nog om zich op werk te focussen. Hij is zó moe dat hij nu ziek thuis is. Zijn huisarts heeft hem slaaptabletten voorgeschreven, maar die wil hij liever niet gebruiken.

We sparren wat over wat hij allemaal al geprobeerd heeft. Alles komt voorbij: zware dekens, supplementen, een slaapmasker, een slaaproutine toepassen. Die routine bestaat bij hem inmiddels uit twee uur mediteren, mindfulness-oefeningen en muziek luisteren voor het slapengaan. En dan ligt hij alsnog uren naar het plafond te staren. ’s Ochtends blijft hij extra lang liggen — want: hij moet zijn rust toch pakken. Maar dat maakt het alleen maar erger. Hij voelt zich lamlendig. En thuis wordt het er ook niet gezelliger op. Zijn vrouw zegt dat hij steeds chagrijniger wordt.

Ik stel voor die slaaproutine eens wat korter te maken. Twee uur is echt lang. We besluiten hem terug te brengen naar één uur. Als ik vraag wat hij dan zou kunnen schrappen, zegt hij: „Het journallen (opschrijven wat je bezig houdt), dat helpt wel, maar maakt ook veel los. Dan moet ik daarna weer langer mediteren.” Ik leg uit dat juist dáárom journallen vlak voor het slapengaan niet zo handig is. We verplaatsen het ‘journallen’ daarom meteen na het avondeten, en beperken het tot maximaal vijftien minuten. En we spreken af dat het hij het journallen eindigt met iets positiefs. Bijvoorbeeld: „Nu ga ik genieten van de avond.” En dan stel ik hem iets voor wat hij niet verwacht.

„Zullen wij dan een slaapchallenge doen, die heb je nog niet gedaan, toch?” Hij kijkt me verbaasd aan. „Het slapen wordt een non-item,” leg ik uit. „Je praat er niet meer over. Als iemand vraagt: ‘Hoe ging het slapen?’, dan zeg je gewoon: ‘wel aardig’ of ‘redelijk’. Punt. En dan ga je verder praten over iets anders.”

Hij denkt even na. „Je wilt dat ik er minder op ga letten. Zoals met een zwerende vinger: als je afleiding hebt, voel je het minder.” Ik knik. „Precies zo.”

Twee weken later zie ik hem weer. „Hoe gaat het met het slapen?” vraag ik. Hij glimlacht. „Redelijk - punt. Maar… ik wil je ondanks de challenge toch even laten weten dat ik vannacht dik zes uur geslapen heb.” We schieten allebei in de lach. „Wat fijn voor je,” zeg ik. „Goed gedaan!” 

Deze column is ook verschenen in de Baarnsche Courant van 22 juli 2025.