Error

We hebben elkaar eerder gezien vanwege werkstress. Hij is midden dertig, werkt bij een middelgroot bedrijf en is autistisch. Op het werk had hij veel werkstress omdat dingen regelmatig anders gingen dan hij dacht of gewend was. Het werken gaat nu goed, maar soms loopt hij weer vast en dan komt hij graag even sparren. Zo ook vandaag. Hij praat me bij. Er zijn wat wijzigingen geweest op het werk sinds drie weken en hij zit nu in meerdere projecten. Dat liep in het begin niet lekker, want hij was de structuur en het overzicht snel kwijt. En bij alle nieuwe dingen die van hem werden gevraagd, kon hij niet goed inschatten wat prioriteit had. Dus kreeg hij constant weer een ‘error’-melding in zijn hoofd. Hij zegt: „Ik kon er niet van slapen en bleef maar malen en piekeren. Vorige week ben ik naar mijn manager gegaan en heb het met hem besproken. We hebben toen afgesproken dat alle communicatie over projecten waar ik bij betrokken ben, via hem zou lopen. Dat is ook zo gecommuniceerd naar iedereen. Maar nu heb ik al VIER keer (zijn stem slaat over van emotie) een e-mail direct gehad. En dat was toch niet de afspraak?! Ze weten het toch, hoe kan dat nou!!” Hij kijkt me gefrustreerd, en vooral verdrietig, aan. Ik zeg: „Joh, wat rot! Heb je het zo goed geregeld voor jezelf, en dan houden ze zich er niet aan. Geen wonder dat je hiervan baalt!” Hij knikt, en je ziet hem merkbaar wat meer ontspannen zitten. Ik vervolg: „Zo te horen zitten veel mensen nu met nieuwe dingen en andere procedures op het werk?” Hij knikt. Ik leg uit:„En niet iedereen onthoudt dan alles wat er gemaild wordt. Dat jij toch een direct mailtje krijgt, is dan waarschijnlijk een foutje omdat ze het nog niet in hun systeem hebben zitten” Hij is even stil en denkt na. „Dus ik moet ze eigenlijk helpen om het dan als regel in hun systeem te krijgen. Een mailtje van de manager is niet genoeg?” „In een ideale wereld met ideale collega’s zou één mailtje genoeg moeten zijn,” zeg ik, „maar in de praktijk moet je mensen soms even herinneren. En daar is niets mis mee, dat mag en kan ook op een fijne manier.” Ik knipoog. Hij kijkt me aan en zegt zowaar met een lach: „En hoe kan ik dat dan doen?” We sparren en komen tot een twee-stappenplan: als er weer een ‘direct’ mailtje binnenkomt, kalmeert hij zichzelf eerst met een ademhalingsoefening van één minuut. Daarna stuurt hij een vriendelijk standaardmailtje terug met: ‘Graag eerst even kortsluiten met manager’, met de manager in de cc. En dan gaat hij weer verder met wat hij die dag gepland had. Happy neemt hij afscheid.