Voorlees Opa 2.0

Hij is opa, vertelt hij. En hij paste altijd een dag in de week op zijn kleinkind, Jochem. Dat was het enige kind van zijn oudste zoon. Hij had nog twee andere kleinkinderen van zijn dochter. Daar was hij ook gek op. Maar Jochem en hij waren twee handen op een buik. Al vanaf dat hij baby was. Misschien wel omdat ze bij elkaar in de straat woonden. En Jochem, nu hij 6 was, ook zelf vaak even aanwipte na school. Dan gingen ze voetballen, een spelletje op de computer doen of vissen. En elke dag las hij Jochem voor. Daar hield Jochem zo van.

Maar nu gingen de ouders scheiden. En verhuisden Jochem en zijn moeder naar een stad 20 km verderop. Zijn zoon bleef voorlopig in het oude huis wonen. En dus zou Opa Jochem amper nog zien, alleen als hij een weekend bij papa was. Zijn hart brak bij de gedachte alleen al. En dat van Jochem ook. Hij had het knulletje laatst snikkend in zijn armen gehad. Hij wilde niet weg, hij zou “opa Papa” zo missen. Want zo noemde hij hem altijd. Opa Papa wrijft met zijn hand snel over zijn ogen.

Ik lijd met hem mee. Dingen veranderen in het leven. Dit kan positief of negatief uitpakken. En relaties kunnen kapotgaan. Sterker nog: Een derde van de relaties gaat kapot. Dit is niet alleen naar voor het koppel zelf en eventuele kinderen. Maar ook voor de rest van de families: het contact met opa en oma’s, schoonouders, ooms, tantes, neven en nichten wordt allemaal anders. Helemaal als er sprake is van ruzies.

Wat moet ik nou?, vraagt Opa Papa me. Wat zou je graag willen?, vraag ik hem. Hij gaat verhuizen, daar zul je mee moeten leren leven. Dat is buiten jouw macht om. Maar hoe zou je nog graag contact met Jochem willen hebben? Wat zou je fijn vinden? Hij kijkt me verbouwereerd aan. Wat ik zou willen?, stamelt hij. Ja, vervolg ik. Hoe zie je het voor je als Jochem door de week verder weg woont? Hoe zou je dan contact willen hebben? Hij denkt even na en zegt: Tsja, hij gaat dan uit school naar de opvang. En dan moet hij eten. En dan nog even tv kijken en naar bed. Zijn ouders lezen niet voor. Hebben ze geen tijd voor. Dat voorlezen wat ik ’s middags doe, dat ga ik zo missen.

Dat voorlezen zou je toch nog steeds kunnen doen, opper ik. Opa zegt gefrustreerd: Maar hij woont 20 km verderop. Ik kan dat niet elke keer fietsen. Nee, zeg ik. Maar via de computer of Ipad kun je bijvoorbeeld skypen of Facetimen. Dan ligt Jochem lekker in zijn bedje en kan je zien en horen. En jij ziet zijn reacties terwijl je voorleest. Voorlees Opa 2.0. Cool toch? Dan spreek je elke dag gewoon een vast tijdstip af voor het voorlezen en even bijbabbelen. Die echte knuffels kunnen dan in het weekend. Zou je dat wat vinden?

Hij begint te stralen. Daar heb ik nog niet aan gedacht, zegt hij. Ik dacht alleen aan wat ik niet meer kon. Dit vind ik wel een goed idee. Misschien vindt zijn moeder het ook fijn, zeg ik. Dan heeft zij een half uurtje voor zichzelf terwijl Jochem lekker van opa zijn dagelijkse verhaaltje krijgt. Een andere, maar zeker geen mindere, band heb je dan met elkaar? Opa Papa neemt snel afscheid. Hij wil het gaan voorleggen aan zoon en schoondochter. Wat hem betreft, gaan ze het vanavond al een keertje uitproberen.