Trekken versus duwen

Hij is moe vertelt hij me, en op het moment er wel klaar mee. Sinds gisteren is er een knop om en trekt hij het allemaal niet meer. Hij wil het ook niet meer trekken zegt hij zachtjes.

Hij heeft een drukke baan waarin hij leidinggeeft aan 120 man. En zijn vrouw heeft net darmkanker gehad en is herstellende van de operatie. Dat heeft er bij hem ook enorm ingehakt, naast zijn extra zorg voor, en om haar en het gezin. Zijn twee zonen zijn volop aan het puberen en dingen aan het uitproberen thuis. Daarnaast is hij mantelzorger voor zijn moeder die net een heupoperatie heeft gehad.

En gisteren vroeg zijn oudste ‘hoeveel gangen hij en mama gingen maken met Kerst’ want anders ging zijn zoon liever eten bij zijn beste vriend. Die ouders deden namelijk altijd zeven gangen, en dat leek zijn zoon ook zo leuk. En toen, ineens, trok hij het niet meer. Hij kijkt me gepijnigd aan. “Oh” zeg ik meelevend, “dat kwam vast even binnen zeg. Zit jij al maanden in tandje overlevingsstand en dan komen daar ook nog eens zeven kerstgangen bij. Daar zit jij helemaal niet op te wachten vermoed ik” pols ik. Hij schudt zijn hoofd. We zijn beiden even stil. “Dat zou ik denk ik ook niet trekken” zeg ik dan.

We kijken elkaar aan. “Wat heb jij nu nodig?” vraag ik dan. De vraag raakt hem, hij schiet vol. Hij zucht weer even diep en zegt dan: “ik wil ook gewoon even in de rust. Ik kan niet meer.”

We bespreken hoe hij nu het snelste en beste weer de rust terugpakt. Ik zeg: “Als je het niet meer trekt, moet je soms duwen.” Hij schiet spontaan in de lach.

We sparren over wat ‘duwen’ voor hem zou kunnen zijn. Hij wil onder andere een goed gesprek met de tieners. En dan wordt er onder andere besproken welke 5 of 6 gangen zij dan willen maken. Want we komen erachter dat hij en zijn vrouw één gang helemaal prima vinden dit jaar.

We bespreken hoe hij dit het beste kan bespreken en oefenen wat moeilijke dingen in een kort rollenspel. Want die zonen van hem zijn behoorlijk mondig. Het rollenspel geeft hem houvast en controle over zijn emoties en wat hij wil bereiken.

Daarna bespreken we wat hij nog meer nodig heeft voor rust. Als hij echt heel eerlijk alles zou mogen opperen zegt hij, dan zou hij liefst even een paar dagen alleen in een hotelletje met zijn vrouw gaan zitten binnenkort. We sparren over hoe hij dit zou kunnen regelen.

Ik krijg vier dagen later een appje: Met Kerst worden het twee gangen (de zonen doen samen het toetje, in meer hadden zij ook geen zin bij nader inzien) en hij en zijn vrouw gaan even lekker samen weg. De boodschappen zijn al online besteld en worden bezorgd. “Dat ‘duwen’ in plaats van ‘trekken” bevalt me goed, ;)” appt hij op het eind.

Ik app “Prettige Feestdagen” en een duimpje en smiley terug.

Deze column is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 24 december 2024.