De Eneco jongen

Er wordt gebeld. Ik ga op zoek naar de voordeursleutel van ons eigen Fort Knox. We willen niet beroofd worden – ook al hebben we niets dat het stelen waard is. Alles zit op slot. Niet in te breken hier. Twintig witte security stickers rondom het huis geven dit ook duidelijk aan. Voor de voordeur openen is een sleutel vereist. En helaas, sleutels zijn bij ons net zoiets als sokken: altijd kwijt of de verkeerde. Sinds ik lid ben van de Facebookgroep Vereniging Eenzame Sokken (VES voor de intimi) ben ik gelukkig ervan overtuigd dat ik niet de enige ben met het sokkenprobleem. Van sleutels ben ik niet zeker.

De “belletje-trekker” wordt ongeduldig en trekt nog een keer aan de bel. Het galmt niet alleen door de gang, maar ook door mijn berg en been. Ik besluit niets, maar dan ook niets te kopen en nergens lid van te worden. Mijn doel is zo snel mogelijk afpoeieren. En nee, deze persoon mag niet langs start en krijgt dus geen ijsje-voor-de-moeite van me ook al is het nog zo warm vandaag. Ik doe de deur open. Er staat een jongen van ongeveer 20 jaar voor me. Zeer netjes gekleed. Van de ENECO. Of ik geïnteresseerd ben in Toon en of ik weet wat dat is. Oh, wat een inkopper….. Ik sla nog net niet mijn ogen ten hemel uit dankbaarheid. Kip, ik heb je, denk ik volledig in mijn “bitch-in-de-overgang-en-iedereen-zal-het-weten” modus. Nou en of, leer mij Toon kennen zeg ik strijdlustig en kijk hem lichtelijk triomfantelijk aan. En denk je nou echt dat ik met drie mannen thuis, behoefte heb aan een vierde?! Hij kijkt me verbijsterd aan. Nee, dank je dus! Dan stoken we maar wat meer. Jammer dan. Ik ben bij een andere maatschappij en dat bevalt me prima. Zo dat is eruit. Nu ben jij weer aan zet, denk ik. Probeer die maar eens te pareren. Hij kijkt me aan en zeg: Ja, dat begrijp ik mevrouw. Als u tevreden bent…. dan zou ik het ook niet willen denk ik. Ik ben gelijk ontwapend. Ah gosh, een beginneling. Zou mijn zoon kunnen zijn.

Ik word zwak. Hij kijkt me aan en probeert nog een keer aarzelend volledig volgens zijn script, route B – klant die geen interesse toont: Toch kan het echt goedkoper. En ik heb al best veel verkocht in de buurt hier. U kunt me ook bellen als het niet goed zou werken. Dan zorg ik er persoonlijk voor dat het goed komt. Ik denk terug aan de ziggo meneer van de “klaar in vijf minuten” service. Na vijf uur ploeteren op een vrijdagmiddag heeft hij het, met tranen in zijn ogen, om 18 uur opgegeven. En ik denk aan zijn collega die de maandag erop drie uur nodig had om alles weer in de oorspronkelijke versie terug te zetten. Ik heb mijn lesje geleerd: wat doet, doet het en geen nieuwerwetse fratsen als er geen mes op ons keel staat of het niet echt kapot is. Ik leg dat uit aan hem. Er ontstaat ineens een heel persoonlijk gesprek. Hij heeft het lastig, is vaak depressief, heeft het op school verknald. Hij is het spoor een beetje kwijt. Ondanks de psychologen die zijn ouders hadden ingezet. Maar het is zijn eigen schuld, zegt hij. Het lukt hem niet om dingen af te maken. Hij werkt nu 60 uur bij Eneco om geld te verdienen maar eigenlijk wil hij alleen maar muziek maken. Daar leeft hij voor, voor zijn muziek. Hij rapt voor me. Goede teksten, diepgang… Ik besluit de deur dicht te doen voor Eneco maar wijd te openen voor deze jongen in diep water.

We hebben 40 minuten lang coaching-aan-de- voordeur. Ik vraag hem uit, ik stimuleer, ik prikkel, ik provoceer, ik zet hem aan tot denken. Wat wil hij nu en wat is daarvoor nodig? Als een spons neemt hij alles in zich op. Hij reageert serieus en zo blij als een kind op alles wat ik aanreik. Aan het eind van ons gesprek zegt hij: Mevrouw, ik ga het doen hoor! Dit is waar ik behoefte aan had. Mag ik uw e-mail adres. Want u gaat van me horen als ik het heb bereikt. Het kan zes maanden duren, het kan vijf jaar duren. Maar het gaat me lukken. En u gaat dan van me horen. Echt, ik beloof het u! Dat weet ik, antwoord ik terwijl ik mijn e-mail adres en een ijsje geef. Ik kijk er nu al naar uit!