Besmet Huwelijk

Een vrouw van eind twintig zit voor me. Ik stel me voor en vraag dan neutraal waar ze over zou willen sparren. Ze lacht verlegen en zegt dan: “Goede vrienden van ons gaan trouwen en ik ben ceremoniemeester. Dat is hartstikke leuk en daar geniet ik erg van. Nu zei mijn vriend laatst: ‘als wij trouwen, hoe heb je dat dan in gedachten?’ Ik schrok me wild en riep gelijk: ‘Daar moet ik echt niet aan denken!’ Hij was zo gekwetst vertelde hij later.” Ze is stil en bijt op haar lip.

“Ik houd zielsveel van hem maar een trouwerij zie ik niet zitten omdat er een heftige ruzie is in de familie, tussen mijn zus en de vriend van mijn moeder. Mijn moeder koos de kant van haar vriend. Mijn zus wil daardoor mijn moeder en haar vriend echt niet meer zien, dat is al vier jaar zo. Mijn vader en zijn vriendin zijn ook nog steeds erg boos op mijn moeder. Zo lastig: wie moet ik dan vragen en wie komt er wel en niet? En wat als ze ruzie gaan maken?”

Ze zegt zachtjes, met een dikke traan over haar wang rollend: “Ik krijg het al benauwd van de gedachte, het hangt echt nu de hele tijd als een donderwolk boven me. Toen ik mijn vriend dus uitlegde waarom ik dat had gezegd, begreep hij het beter maar hij vond dat ik er wel iets mee moest. Het kan en mag niet ons leven samen vergallen zei hij.” Ze zwijgt en zegt dan: “Tadaa, hier ben ik dus.”

Ik lach haar warm toe en zeg meelevend: “Oh, wat lastig voor jou zeg. En je denkt misschien ook wel: wat als we kinderen krijgen, hoe moet dat dan met de verjaardagen etc. Dat is juist iets heel feestelijks en dat is dan gelijk ook zo moeilijk?” Nu gaan de tranen pas echt stromen terwijl ze zegt: “Ja, juist van die gedachten kan ik zó verdrietig worden…”

We praten over wat er gebeurd is en dat ze de impact van de ruzie op haar nooit heeft besproken met de familie. Ze wilde het niet nog moeilijker maken. Ik vraag haar wat ze nu volgens haarzelf het beste kan doen als eerste stap om het probleem te verminderen. Ze denkt na en zegt dan resoluut: “De impact van de ruzie op mij bespreken met mijn vader en zijn vriendin, mijn zus en mijn moeder, dat ze dat echt weten.” Ik zeg dat mij dat een uitstekende eerste stap lijkt.

We bespreken dan oefeningen om haar te helpen deze emotionele gesprekken goed te voeren en de stress hierover te verminderen.

Drie weken later zit ze stralend tegenover me. Ze heeft met iedereen apart een gesprek gehad en ze waren zich allemaal rot geschrokken - dat was nooit de bedoeling geweest. En iedereen had spontaan beloofd zich normaal te gedragen bij familie dingen. Die donderwolk was nu een ‘klein wolkje in de verte’ geworden waar ze geen last meer van had, vertelt ze.

“Begrijp ik het goed dat jij de huwelijksbellen voor jezelf nu wel kunt horen luiden?” check ik lachend. Ze knikt terwijl ze met een blije blos een prachtige verlovingsring laat zien.

Mission accomplished. 

Deze column is ook gepubliceerd in de Baarnsche Courant van 7 januari 2025.